In 2008 werd deze webapp-beslissing van Apple teruggedraaid. Het werd een gekkenhuis; iedereen ging aan de app. En hoewel er veel succesverhalen zijn te melden, zijn er volgens mij veel meer mislukkingsverhalen te melden. Ja; de app store is een goede vinding en ja; er zijn een hoop mooie innovaties via dat platform bijgekomen, maar in een hoop gevallen gaat het mis. Bijvoorbeeld bij de uitgeverijen.

Op de website van Technology Review is een artikel verschenen met de heldere naam ‘Why Publishers Don’t Like apps’. Een absolute aanrader omdat de schrijver, Jason Pontin heel duidelijk en op een mooie, bijna emotionele wijze, uitlegt hoe ‘digital publishing’ in de apps gefaald heeft.

Naast dat uitgevers de techniek niet helemaal snapte hielden ze er geen rekening mee dat een iPad op twee manieren vastgehouden kon worden. Er moest opeens een hele nieuwe layout bij komen voor ‘landschapsmodus’. Ook Apple heeft aan deze ontwikkeling bijgedragen, schrijft Pontin, door 30% commissie te vragen en door initieel geen goede verkoopkanalen te bieden voor de industrie.

Je kunt Apple een hoop verwijten en er is geen twijfel over mogelijk dat ze het uitgeverijen lastig hebben gemaakt, maar je komt, met Apple’s standpunt in 2007 in gedachte houdend, bijna tot een I TOLD YOU SO conclusie. Natuurlijk is het web de afgelopen vijf jaar ontzettend veranderd, maar de ontwikkelaars die de uitgeverij al in dienst had om de website bij te houden zouden deze ontwikkelingen wel gevolgd moeten hebben. Op die manier konden ze alles in huis blijven doen en een eigen verkoopkanaal creeëren.

Apps zijn goed in een aantal dingen. Maar web applicaties hebben volgens mij de grotere toekomst. Het web blijkt al een dik decennium sneller en flexibeler dan ‘reguliere software’, waarom zou dit ook in de mobiele sector niet het geval zijn? Grote partijen als LinkedIn krijgen dit nu ook door. Hun nieuwe iPad applicatie is weliswaar een app, verkrijgtbaar in de appstore, maar hij is under the hood wel voor 95% in HTML5 gebouwd. En waarom zouden ze inderdaad moeilijk gaan doen met Objective C? Die rauwe kracht hebben ze helemaal niet nodig.

Al met al had Apple het in 2007 al goed; web applicaties worden de toekomst. Ze waren alleen net een paar jaar te vroeg met de voorspelling.

Het is mooi als je als ontwerper of ontwikkelaar een goede applicatie kunt bouwen. Een app waar gebruikers interesse in hebben en mee kunnen werken is een fantastische eerste stap, maar niet meer dan dat; een eerste stap. Mettertijd moeten goede applicaties vooral ook naar de gebruikers gaan luisteren. Zij komen met verzoeken en ideeën die de ontwerpers en ontwikkelaars niet hadden kunnen bedenken.

In de State of the Word van 2011 (de jaarlijkse talk van Matt Mullenweg over de toekomst van WordPress) kwam op een gegeven moment de term Desire Paths voorbij. Desire Paths komt voort uit een verhaal dat een gloednieuwe universiteit in de Verenigde Staten in de eerste instantie geen paden tussen hun gebouwen had aangelegd maar hier gewoon lang gras heeft laten groeien. Op een gegeven moment werd visueel duidelijk welke paden de studenten door het lange gras maakte en hebben ze deze paden aangelegd. WordPress wil zichzelf ook zo opstellen; de gebruikers laten zelf zien welke toevoegingen aan het systeem ze zouden willen.

Bij Twitter hebben de gebruikers ook een behoorlijke invloed op de applicatie gehad. Dingen als retweets en replies zijn nu standaard elementen binnen Twitter, maar zijn ontstaan doordat de gebruikers hier mee zijn begonnen (door RT of de @-naam van iemand voor hun tweet te zetten). En hoewel Twitter nu een groot bedrijf en een gigantische applicatie is geworden, blijven ze naar hun gebruikers luisteren. Onlangs hebben ze weer een aantal nieuwe functionaliteiten en termen toegevoegd aan het systeem die voortkomen uit hun userbase.

Ik vind dit een erg interessant verschijnsel, de ‘oude opvatting’ van applicatie-ontwerp is toch voornamelijk dat de designers en developers het beter weten dan de gebruikers. Een bedrijf als 37Signals heeft hier hele grote (financiële) successen mee geboekt in hun bedrijfsfilosofie en hun webapplicaties. Ook Apple zou je hier onder kunnen scharen; “wij geven je niet de mogelijkheid om ‘dit en dat’ te doen met de iPhone, wij weten het beter”.

De stoïcijnse opvatting van bedrijven als Apple en 37Signals dat ‘de gebruiker niet weet wat hij wil’ vind ik een beetje kort door de bocht. Er zit nog steeds een waarheid in; je moet niet ieder featureverzoek uit voeren, dat lijdt tot chaos, maar luisteren naar je gebruikers blijft belangrijk. Het opzetten van een ‘desire paths’ framework binnen de applicatie kan dan erg interessant zijn; een manier om te meten hoe nieuwe features het doen en snel te kunnen prototypen is niet alleen heel erg handig, maar volgens mij tegenwoordig ook noodzakelijk.

De talk tijdens DICE gaat over hoe een toekomst met een door games doordrenkte werkelijkheid ons betere mensen zal laten zijn en is zeker de moeite waard. Youtube heeft de talk opgedeeld in delen, het eerste deel kun je hier bekijken:

De andere delen staan hier: part 2 en part 3
 

In ‘visions of the gamepocalypse’ gaat Schell nog een stuk dieper op zijn eerdere concept in. Hij legt stap voor stap uit hoe we tot een ‘constante game werkelijkheid’ gaan komen. Tot het moment dat je punten krijgt voor het poetsen van je tanden.

Het is een flink praatje (2 uur), maar iedere minuut is het kijken waard. Naast dat het een fascinerend concept is geeft Schell ook nog heel veel ‘nuggets of wisdom’ mee voor andere vakgebieden. Fora.tv (waar de talk gehost wordt) laat me helaas maar 10 minuten van de talk embedden. De volledige talk is hier te bekijken

Zelf heb ik altijd veel moeite gehad met de console of terminal om programma’s aan te sturen. Ik ben een echte GUI man, maar we zitten in een tijd waarin dit eigenlijk niet meer kan. Projecten in Node worden via de terminal opgezet en CakePhp, Ruby on Rails en andere frameworks dien je ook allemaal met een console interface aan te sturen. Dus hoewel ik hou van mijn GIT app Tower, werd het tijd om ook het console gedeelte te leren.

Nu kan ik op dit blog een uitgebreide tutorial over git schrijven, maar er zijn al heel veel tutorials voor beschikbaar. Ik heb deze tutorial van Git Immersion op een blauwe maandag gewoon een keer doorlopen. Als je dit proces vervolgens een paar keer in de praktijk toepast kun je met de Git-command-line omgaan. De tutorial neemt je bij de hand en toont je stap voor stap hoe je met een Git repository om moet gaan.

Daarnaast heb ik samen met Jankees van Woezik een simpel visueel overzichtje (noem het alstublieft geen infographic) gemaakt van hoe version control in elkaar zit. Voor de echte beginner! (klik voor een grotere versie!)

De ‘Earth Sandwich’ was een project dat tijdens zijn experiment van ‘the show’ (een dagelijkse gratis online show die Ze samen met zijn publiek op zou zetten, bij zou houden en presenteren) naar boven kwam. The Show zou een jaar lang lopen en is halverwege 2006 (precies na een jaar) gestopt. Het bleek erg inspannend om iedere dag met een nieuwe aflevering te komen, maar het is hem wel gelukt. Na het stoppen van The Show is het even rustiger geworden rondom Ze Frank.

Rond 2008 heeft hij zich echter herpakt en is hij met kleinere projecten verder gegaan. In deze Ted talk geeft Ze Frank een mooi overzicht van zijn projecten in die periode. De talk is zeker de moeite waard.

Inmiddels is Ze ook weer bezig met een nieuwe show. Hoewel deze niet meer dagelijks verschijnt, komt ‘A Show with Ze Frank’ gemiddeld twee á drie keer per week met een nieuwe aflevering. De afleveringen zijn een mooie onderbreking van de dag en bieden naast ‘meer Ze Frank’ ook een bak met inspiratie en creatieve opdrachten.

Naast dat het mooie ‘afleidingen’ bied is het volgens mij ook professioneel interessant; deze man weet hoe je op een emotionele manier met multimedia om kunt gaan. Daarnaast is het voor mij nog steeds een voorbeeld voor hoe je een community opbouwt vanuit authenticiteit, humor en creativiteit.

Voor het geval ik je toch echt nieuwsgierig heb gemaakt; zelf volg ik Ze op twitter, waardoor ik iedere keer op de hoogte wordt gesteld van nieuwe afleveringen, maar je kunt je ook altijd abonneren op de Podcast of de RSS feed. Veel plezier!