Toen de gouden Ossenkoppen binnen twee weken na het ophangen opeens overal verdwenen begon ik heel vaak het zinnetje “Typisch Oss” te horen. Voornamelijk van mijn mede ossenaren. Hoe kan dit? Hoe kan het nu zijn dat ossenaren blijkbaar zo negatief over hun stad denken dat iedere vorm van schoonheid en kunst (even ongeacht of je de Ossenkoppen mooi vindt) blijkbaar maximaal twee weken kan blijven hangen, omdat het anders toch wel kapot gemaakt zal worden.

Opgroeien in Oss brengt een paar ongemakkelijkheden met zich mee, dat weet ik uit ervaring. Er is voor de jeugd gewoon niet heel erg veel te doen. Daarnaast heeft Oss ook niet echt een coole uitstraling, wat er voor zorgt dat het gros van de jeugd niet de initiele intentie heeft om in de stad te blijven (en dus baat zou hebben bij meedenken over de stad en de jongerenvoorzieningen). Je kunt die verveling op twee manieren te lijf gaan; dingen maken en dingen kapot maken. Helaas is de laatste veel eenvoudiger dan de eerste, maar ik hoop dat er genoeg mensen zijn die (ondanks dat er ook dingen vernield worden) toch dingen blijven maken en opbouwen in Oss.

Wat ik overigens niet ‘typisch Oss’ vind, is dat de Ossenkoppen uit angst voor diefstal direct zijn weggehaald. Dingen niet proberen is net zo makkelijk als dingen kapot maken.

Daarom een dikke thumbs-up naar Lilian Tan van Blommers en Greve die zich niet klein laat maken door een stelletje droeftoeters, en gewoon weer drie ossekoppen aan Villa Constance hangt. Zo.

(dit artikel verscheen eerder op ‘t Jonge Hond blog — Illustratie door Maikel Kanters)